Sen ne kadar ozlemediysen o kadar ozledim.

Sıkılınca böyle oluyo işte. :(

seriolmayankatill:

Akışına bırak, konuşmak istese yazardı. Ya kalbinde başka birisi var, ya da yanında. Her şey olacağına varır,akışına bırak diyorum da ; bıraktığımda gidiyor. Gitmesi sorun değil, geri gelmiyor.

tatlidesenler:

Seni kaybetmeden önce, ruhumu kaybettim ben. Çünkü; sensiz oluşumun başka bir açıklaması olamaz. Bir gün arkadaşlarımla buluşmuşum, böyle baya eğlenmişiz, eve dönüyordum annemle. O kadar güzel bi gündü ki o gün. Sonra her neyse arabada gidiyoruz. Seninle yürüdüğüm o sahilde trafik sıkıştı, allak bullak. Güneş yeni batıyor böyle daha, hava loş resmen, en sevdiğim havalardır biliyorsun. Sola çevirdim kafamı. Çevirmemle gözlerimin dolması bir oldu. O sahil, o bank, o deniz, o martılar ve sen. Ve tabii ben. Baş kahramanım yanımda değil işte, kokusunu, özlemini o sahil almış götürmüş. Kızıyorum o sahile, o denize ve hatta o martılara. Sizi beslememin karşılığı sevdiğimi alıp götürmeniz miydi diyorum? Ben en çok onu sevmiştim, bilmem farkında mısınız? Hatta sadece onu sevmiştim. 

Üzülüyorum, hatta gözlerim doluyor. Annem n’oldu? diye soramadan bağırıyorum arabanın içinde sesim hıçkırıklarıma karışarak. Anne lütfen ilerle diyorum. Anne lütfen ilerle. Trafik allak bullak, kadın ne yapacağını şaşırıyor. Anne diye bağırıyorum tekrar, lütfen ilerle görmek istemiyorum. Anne duymak istemiyorum diyorum. Kokusu tıkıyor boğazlarımı, oysa ki sesimmiş. Yüzünü görüyorum önümde, elleri yanaklarımdaki yaşları siliyor. Oysa ki annemin yüzüymüş gördüğüm, ve o da ağlıyor. Annem sağa çekiyor, iniyorum arabadan. Kalıp o görüntüyle, o banktaki bizim yerimizde oturan sevgililerle savaşmak için. Bilmiyorsunuz ki, hiç bir sevgili beni onun öptüğü gibi öpemez, ve yine bilmiyorsunuz ki kimse onun koktuğu gibi kokamaz bu evrende. Size söylüyorum, kalkın. Ya da anne götür beni buradan. Ki dinsin gözyaşım. Çünkü yine ve yeniden fark ettim ki, ben onu hala unutamamışım.